آخاله اولين و بزرگترين سايت شهرستان گلپايگان

آخرين به روز آوري سايت هفده شهريورماه ۱۳۸۹

سيري در گلزار جاويدان شعر و ادب پارسي (13)

استاد محمدعلي سعيدي

تضمين از غزل معروف فصيح‌الزمان شيرازي (رضواني)

تو بريده‌ي دل و جان من آنچنان نكوئي		كه به غير از آستانت نروم به هيچ سوئي
نه دلم برام ياري نه سرم به خاك كوئي		«همه هست آرزويم كه ببينم از تو روئي»
		«چه زيان ترا كه من هم برسم به آرزوئي»
.	.	.
چه شود كه همچو خاري به كنار گل نشينم		كه چو شمع آب گردد همه جان آتشينم
نه همين منم كه مشتاق جمال نازنينم		«به كسي جمال خود را ننموده‌اي و بينم»
		«همه جا به هر زباني بُوَد از تو گفتگوئي»
.	.	.
به زمانه‌اي كه هرگز اثر از وفا نجويم		به كجا برم شكايت غم دوست با كه گويم
به رهت اگر بميرم ره ديگري نپويم		«به ره تو بسكه نالم ز غم تو بسكه مويم»
		«شده‌ام ز ناله نالي شده‌ام ز مويه موئي»
.	.	.
همه هست چشم ساقي و مي عقيق رنگي		نه‌ چو‌ من كه شوخ‌چشمي زده ساغرم به سنگي
همه شهد عيش در كام و نصيب ما شرنگي		«همه را خوش آنكه مطرب بزند به تار چنگي»
		«من از آن خوشم كه چنگي بزنم به تار موئي»
.	.	.
چه خوش است اگر كه پيكي ز تو آورد پيامي		بنوازد عاشقان را به نوازش كلامي
چه شود كه ماه مهري بدمد ز تيره شامي		«چه شود كه راه يابد سوي آب تشنه كامي»
		«چه شود كه كام جويد ز لب تو كامجوئي»
.	.	.
بدرآي همچو مهر از افق حجاب رحمت		به سياه نامه خطي بده از كتاب رحمت
به لب گناهكاران نمي از شراب رحمت		«شود اينكه از ترحم دمي اي سحاب رحمت»
		«من خشك لب هم آخر ز تو تر كنم گلوئي»
.	.	.
چكنم كه مبتلايم به بلاي چشم مستت		همه هست جام عشقم به هواي چشم مستت
چه غم ار كه بشكند دل ز جفاي چشم مستت		«بشكست اگر دل من بفداي چشم مستت»
		«سر خمّ مي سلامت شكند اگر سبوئي»
.	.	.
منم و دلي اسير غم و درد و رنج دنيا		نه ز دوستان مروّت نه ز دشمنان مدارا
همه را مي مرادست به ساغر تمنا		«همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا»
		«تو قدم به چشم من نه بنشين كنار جوئي»
.	.	.
به ديار بي‌وفايان سخن از وفا چه گويم		دل درد آشنائي به مراد دل نجويم
نه توان اينكه دست از غم عشق او بشويم		«نه به باغ ره دهندم كه گلي به كام بويم»
		«نه دماغ آنكه از گل شنوم به كام بوئي»
.	.	.
من و جان دردمندي من و كام نامرادي		چو شكسته بالي افتاده به چنگ تندبادي
نه به شام دل سياهم خبري ز بامدادي		«نه وطن پرستي از من به وطن نموده يادي»
		«نه زمن كسي به غربت بنموده جستجوئي»
.	.	.
غم و درد آشنا را بجز آشنا نداند		كه طبيب دردمندان به علاج در نماند
نه چو زاهد از حريم در كعبه‌ام براند		«ز چه شيخ پاكدامن سوي مسجدم نخواند»
		«رخ شيخ و سجده گاهي سر ما و خاك كوئي»

		مهر 1381 خورشيدي - سالزبورگ