... خدايا چگونه بنگرم اشک هاي کودکي را که در جستجوي مادر ، با دستان نحيف خود ، آوارها را مي کاود ؟
و چگونه تسکين دهم مردي را ، که ديگر هيچ کس را ندارد؟
و چگونه تاب آورم نگاههاي ملتمسانه مادران را ، به گهواره هايي که اينک سراسر خون است
ديگر بوي گلهاي بهاري به مشام نمي رسد ، عطر خون فضا را آکنده است.
مردان آرزوي مرگ دارند تا به عزيزان خود بپيوندند . هيچ کس را تاب سخن گفتن نيست . اينک اينجا همه با چشمهاي خود سخن مي گويند ... و تنها يک پرسش دارند :
به راستي اينگونه سرنوشت ، مستوجب کدامين گناهمان بود ؟

بياييد ما هم به ياد شهيدان بي‌گناه غزه، شمعي بيافروزيم...